با شروع جنگ 12روزه، کودکان شیرخوارگاه آمنه به شیرخوارگاه شبیر منتقل شدند؛ جایی که ناگهان حدود 200 کودک زیر یک سقف بودند. حالا اهمیت طرح میزبانی این کودکان بیشتر به چشم آمد. خانوادههایی که از تهران خارج شده بودند، با یک تماس برگشتند تا بچهها را در طرح «میزبانی» بپذیرند. چند روز بعد، شیرخوارگاه تقریباً خالی شد. و در جنگ رمضان، این بار مردم خودشان تماس میگرفتند که «ما هستیم». این، روایتی از همدلی در اوج بحران است؛ و اهمیت اینکه چرا جای بچهها در خانواده است، نه در بهزیستی.
